दिपेन्द्र सुवेदी
कामको सिलसिलाले सधैँ व्यस्त रहँदा पनि अवसर र समय मिल्ने बित्तिकै नयाँ गन्तव्यको खोजी र अनुभव बटुल्न यात्रा गरिरहन्छु । पर्यटन प्रवर्द्धनको जिम्मेवारीमा रहेर नीति, योजना र कार्यक्रम बनाउनु मात्र पर्याप्त हुँदैन, पर्यटन गतिविधिलाई आफैँले अनुभव गर्नुपर्छ भन्ने मेरो विश्वास रहँदै आएको छ । यही सोचका साथ गत हप्ता जीवनमै पहिलो पटक बन्जी जम्प गर्ने अवसर जुर्यो, जुन अनुभव मेरो जीवनका अविस्मरणीय क्षणहरूमध्ये एक बन्यो ।
सिन्धुपाल्चोक जिल्लाको मामिङ र लिस्ती क्षेत्रलाई जोड्ने भोटेकोसी नदीमाथिको झोलुङ्गे पुलमा सञ्चालन भइरहेको विश्व प्रसिद्ध भोटेकोसी बन्जीमा पुग्दा मनमा उत्साह र डर दुवै थिए । टाढाबाट हेर्दा सहज लाग्ने यो साहसिक खेल आफ्नै पालो आउँदा भने कति चुनौतीपूर्ण हुन्छ भन्ने महसुस त्यतिबेला भयो, जब सुरक्षा उपकरण लगाउन थालियो ।
बन्जीका प्रशिक्षकहरूले सुरक्षासम्बन्धी जानकारी र आवश्यक निर्देशिका दिए । उनीहरूको आत्मविश्वासपूर्ण प्रस्तुति र व्यावसायिक व्यवहारले मनमा रहेको डर केही कम गरायो । तर जब पुलको किनारमा उभिएर तल बगेको भोटेकोसी नदीतर्फ नजर पुग्यो, मुटुको ढुकढुकी एकाएक बढ्न थाल्यो । सास फुल्दै थियो, अरूले देखे–नदेखे थाहा छैन, तर त्यो क्षण शरीरभरि डर र उत्साहको मिश्रित तरङ्ग दौडिरहेको महसुस भइरहेको थियो ।
भोटेकोसी बन्जी केवल एउटा साहसिक खेल मात्र होइन, यो आफैँसँगको सङ्घर्ष र आत्मविश्वासको परीक्षा पनि रहेछ । यही कारण विश्वका उत्कृष्ट बन्जी गन्तव्यहरूमध्ये भोटेकोसीलाई गणना गरिन्छ । देश तथा विदेशबाट हजारौँ पर्यटक यहाँ केवल रोमाञ्चक अनुभवका लागि मात्र होइन, जीवनलाई फरक दृष्टिकोणबाट महसुस गर्न पनि पुग्ने गरेका छन् ।
यो अनुभवले मलाई एउटा महत्त्वपूर्ण पाठ सिकायो,जीवनमा कहिलेकाहीँ अगाडि बढ्न सुरक्षित किनार छोडेर शून्यतामा हाम फाल्ने साहस पनि आवश्यक हुन्छ । भोटेकोसीको त्यो एक छलाङले केही सेकेन्डका लागि भए पनि मलाई जीवनलाई नयाँ आँखाले हेर्ने अवसर दियो। आज पनि त्यो क्षण सम्झँदा शरीरमा रोमाञ्च दौडिन्छ र मनले भन्छ, त्यो केवल बन्जी थिएन, त्यो त जीवनसँगको एउटा अद्भुत साक्षात्कार थियो ।
सुवेदी बागमती प्रदेशका पर्यटन सचिव हुन् । रातोपाटीको सहयोगमा